สัปดาห์นี้เป็นวันครบรอบ 30 ปีของการประกาศวันสากลเพื่อขจัดความยากจน ซึ่งเป็นวันที่อุทิศให้กับการยืนยันความมุ่งมั่นและความรับผิดชอบร่วมกันของเราในการยุติความยากจน
มองโกเลียเช่นเดียวกับประเทศอื่น ๆ มีความก้าวหน้าอย่างมากในการลดความยากจนและปรับปรุงมาตรฐานการครองชีพ แต่สิ่งที่โดดเด่นในกรณีของมองโกเลียคืออัตราการลดความยากจนมีความผันผวนมากเพียงใดในทศวรรษที่ผ่านมา
รายงานความยากจนของมองโกเลียปี 2020: ทศวรรษแห่งความก้าวหน้าและความซบเซาในการลดความยากจนซึ่งเป็นรายงานร่วมที่เผยแพร่เมื่อเดือนที่แล้วโดยสํานักงานสถิติแห่งชาติมองโกเลียและธนาคารโลกแสดงให้เห็นว่าความยากจนในมองโกเลียลดลง 17 เปอร์เซ็นต์ระหว่างปี 2010 ถึง 2014 แต่หลังจากภาวะเศรษฐกิจถดถอยในปี 2016 อัตราการลดความยากจนลดลงอย่างมากและซบเซาตั้งแต่นั้นมา ภาวะเศรษฐกิจตกต่ําที่เกิดจากโรคระบาดส่งผลกระทบอย่างเป็นรูปธรรมต่อการจ้างงานรายได้และความยากจนโดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงปลายปี 2020 และในปี 2021
หลายประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกและแปซิฟิก (EAP) ได้เกิดขึ้นจากการระบาดใหญ่บนเส้นทางการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจที่แข็งแกร่ง แต่มองโกเลียมีความก้าวหน้าช้าลง หลังจากลดลงอย่างรวดเร็วในปี 2020 เศรษฐกิจฟื้นตัวอย่างแข็งแกร่งในช่วงต้นปี 2021 แต่ตั้งแต่นั้นมาก็แสดงสัญญาณของความเมื่อยล้า ในประเทศ EAP เช่นเวียดนามและมาเลเซียการส่งออกซึ่งได้รับแรงหนุนจากอุปสงค์ภายนอกที่ลอยตัวเป็นกลไกสําคัญของการเติบโตในยุคหลังการระบาดใหญ่ อย่างไรก็ตาม การส่งออกในมองโกเลียยังคงถูกปิดเสียงนับตั้งแต่จีนกลับมาใช้มาตรการจํากัดพรมแดนอีกครั้งในช่วงกลางปี 2021 ซึ่งยังคงมีอยู่จนถึงปี 2022
รูปที่ 1 การเติบโตของ GDP ต่อปีที่แท้จริง (%): 2020 เทียบกับ 2022 (คาดการณ์)
