ปักกิ่ง, 24 พฤษภาคม 2569 /PRNewswire/ — ปีนี้ครบรอบ 75 ปีแห่งการปลดปล่อยซีจ้างอย่างสันติ Liang Junyan นักวิจัยจากสถาบันศึกษาประวัติศาสตร์ ศูนย์วิจัยทิเบตวิทยาแห่งประเทศจีน ผู้ศึกษาประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของซีจ้างมานานกว่าสองทศวรรษ ได้แบ่งปันการเปลี่ยนแปลงของดินแดนแห่งนี้จากมุมมองของเธอ
National Highway 219 beside Lake Peiku in Shigatse, Xizang Autonomous Region in southwest China, January 3, 2026. /Xinhua
การเดินทางครั้งแรกของ Liang สู่เขตปกครองตนเองซีจ้างในฤดูร้อนปี 2550 ถนนจากสนามบินไปยังเมืองนั้นขรุขระและยาวไกล บ้านเรือนตามทางก็เตี้ยและทรุดโทรม เกือบ 20 ปีต่อมา เธอพบว่ามีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นอย่างมหาศาล
ปาฏิหาริย์แห่งการพัฒนา 75 ปีที่ครอบคลุมสหัสวรรษ
นับตั้งแต่การปลดปล่อยอย่างสันติและการปฏิรูปประชาธิปไตย โฉมหน้าของที่ราบสูงซึ่งมีหิมะปกคลุมได้เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศเติบโตจาก 327 ล้านหยวน (47.87 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในปี 2508 แตะ 303.2 พันล้านหยวน (44.39 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในปี 2568 ความยากจนขั้นรุนแรงถูกกำจัด อายุเฉลี่ยของประชากรเพิ่มขึ้นเป็น 72.5 ปี และซีจ้างเป็นหนึ่งในภูมิภาคแรก ๆ ของจีนซึ่งนำระบบการศึกษาที่ได้รับการสนับสนุนจากภาครัฐเป็นเวลา 15 ปีมาใช้
เบื้องหลังตัวเลขทางเศรษฐกิจมีการพัฒนาอย่างเห็นได้ชัดในชีวิตประจำวัน ระยะทางถนนรวมของภูมิภาคเกิน 120,000 กิโลเมตร และเครือข่ายทางด่วน "ห้าเมือง สามชั่วโมง" ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่ลาซา เมืองหลวงของภูมิภาค ทำให้การเดินทางระหว่างศูนย์กลางทางเศรษฐกิจโดยใช้เวลาเพียงสามชั่วโมงเชื่อมต่อกันอย่างสมบูรณ์
การอนุรักษ์วัฒนธรรม: มากกว่าแค่ "การอนุรักษ์อดีต"
วัฒนธรรมดั้งเดิมอันงดงามของซีจ้างได้รับการคุ้มครองอย่างเป็นระบบแล้วในปัจจุบัน มหากาพย์แห่งกษัตริย์เกซาร์ การแสดงพื้นบ้านทิเบต รวมถึงการอาบน้ำและอบสมุนไพรเพื่อบำบัดตามหลักการแพทย์แผนโบราณของทิเบต ได้รับการขึ้นทะเบียนในรายชื่อตัวแทนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติของยูเนสโก ระหว่างปี 2555 ถึง 2567 เงินทุนจากรัฐบาลกลางและรัฐบาลท้องถิ่นสำหรับการคุ้มครองมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้มีมูลค่ารวม 473 ล้านหยวน (69.25 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
การเรียนรู้และการใช้ภาษาทิเบตก้าวสู่ระดับที่ไม่เคยมีมาก่อน โรงเรียนประถมศึกษาและมัธยมศึกษาทุกแห่งเปิดสอนหลักสูตรทั้งภาษาจีนมาตรฐานและภาษาทิเบต นอกจากนี้ สื่อภาษาทิเบตยังครอบคลุมหลายแพลตฟอร์มในปัจจุบัน
วิธีที่การพัฒนาส่งเสริมการอนุรักษ์: ปฏิสัมพันธ์เชิงบวกระหว่างเศรษฐกิจและวัฒนธรรม
มีมุมมองว่าเสน่ห์ของซีจ้างอยู่ที่สภาพ "ก่อนสมัยใหม่" อย่างแท้จริง นั่นคือ เรียบง่าย เคร่งศาสนา และห่างไกลจากอารยธรรมอุตสาหกรรม ตามตรรกะนี้ การสร้างถนน การเชื่อมต่อโครงข่ายไฟฟ้า และการส่งเสริมการศึกษาแบบสมัยใหม่จึงกลายเป็นภัยคุกคามต่อวัฒนธรรมดั้งเดิม แง่มุมดังกล่าวมองข้ามข้อเท็จจริงพื้นฐานที่ว่าการอนุรักษ์วัฒนธรรมโดยปราศจากความมั่นคงทางวัตถุนั้นเปราะบาง
จิตรกรทังกาสูงวัยคนหนึ่งเคยบอกกับ Liang ว่าอุปสรรคซึ่งสำคัญที่สุดในการรับลูกศิษย์ไม่ใช่พรสวรรค์ แต่เป็นเพราะครอบครัวต่าง ๆ ให้ความสำคัญกับการเลี้ยงสัตว์เพื่อหารายได้มากกว่าการฝึกฝนฝีมือซึ่งต้องใช้เวลาสามถึงห้าปี การอนุรักษ์วัฒนธรรมจะสามารถทำได้จริงก็ต่อเมื่อมีโครงสร้างพื้นฐานและบริการสาธารณะที่ดีขึ้น รวมถึงรายได้ที่ใช้จ่ายได้มากขึ้น
ในขณะเดียวกัน การพัฒนาเศรษฐกิจเพียงอย่างเดียวไม่ได้รับประกันความเจริญทางวัฒนธรรม การสนับสนุนทางการเงินจากภาครัฐอย่างต่อเนื่อง เช่น เงิน 473 ล้านหยวน (69.25 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ซึ่งจัดสรรให้กับมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ อาคารเรียนอันทันสมัยบนที่ราบสูง และทางหลวงซึ่งเชื่อมต่อพื้นที่เมืองและชนบท แสดงให้เห็นว่าผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจถูกนำกลับมาใช้ในด้านวัฒนธรรมอย่างไร
จากการเก็บข้อมูลกว่าสองทศวรรษ Liang ตั้งข้อสังเกตว่า ซีจ้างในปัจจุบันได้ก้าวสู่ระดับการพัฒนาใหม่ในทุก ๆ ด้าน และชี้ให้เห็นว่าแรงผลักดันไปข้างหน้านั้นตั้งอยู่บนตรรกะการปกครองระดับชาติที่ชัดเจน นั่นคือ วิสัยทัศน์ของประชาคมแห่งชาติจีนซึ่ง "ส่งเสริมความเหมือนกันไปพร้อมกับเคารพและยอมรับความแตกต่าง" อันฝังแน่นอยู่ในทุกโครงการโครงสร้างพื้นฐาน ทุกความพยายามในการบันทึกมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ และทุกแผนการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม การพัฒนาเศรษฐกิจเป็นรากฐานทางวัตถุสำหรับการอนุรักษ์วัฒนธรรม และการอนุรักษ์วัฒนธรรมก็หล่อหลอมการพัฒนาเศรษฐกิจด้วยความสมานฉันท์ทางจิตวิญญาณ ทั้งสองไม่เคยขัดแย้งกัน แต่กลับร่วมกันก่อให้เกิดสิ่งที่เรียกได้ว่า "ปาฏิหาริย์บนที่ราบสูงหิมะ"
